Περιμένω μια ώθηση να επινοήσω κάτι να πω. Η κάθε πρόταση στο μυαλό μου δεν έχει συνοχή με την προηγούμενη . Νιώθω δεκατεσσάρων, στο μάθημα της έκθεσης που όλα τα παιδιά είχαν μια πένα που έτρεχε και ένα προσηλωμένο βλέμμα σε μια κόλλα χαρτί , που είχαν παραδώσει πριν χτυπήσει το κουδούνι. Εγώ ζητώντας λίγο χρόνο πάντα , με άφηναν να την ολοκληρώσω σπίτι. Έπειτα ένιωθα σαν ένα φορτίο που θέλει διαφορετική προσοχή και μεταχείριση απ’ τα άλλα.
Όταν ξεκίνησα αυτό το blog, είχα κάτι άλλο στο μυαλό μου. Περίμενα διάπλατες πόρτες , από ιδέες συνεντεύξεις, άρθρα, ποιήματα κλπ. Αντιθέτως μακρυγορώ , βγαίνω εκτός θέματος και αποπνέω μια ανούσια μελαγχολία. Ότι γράφω το θεωρώ ότι πιο πολύτιμο έχω, μόνο το πρώτο 24αωρο, μέχρι να θυμηθώ ότι μπορώ να γίνω καλύτερη. Τελικά μισώ όσα γράφω.
Κάθε φορά που ανοίγω το λάπτοπ, γεννιέται ένας νέος ανταγωνισμός με το παρελθόν μου. Ξαφνικά περιορίζομαι , πια δεν υπάρχει καθηγήτρια να μου δώσει χρόνο , πια τον παίρνω μόνη μου, χάνοντας μέρες και μήνες. Κι όμως, αυτό το blog ήταν ένας τρόπος να αποδείξω στον μικρό μου εαυτό ότι ο παραπάνω χρόνος τελείωσε, ξεμπλοκαρίστηκες, μιλάς, γράφεις, και κανενός η πένα δεν σε φτάνει.
Το καλοκαίρι δοκίμασα ποίηση. Δεν έχω ξανανιώσει έτσι. Δεν ήξερα ότι μπορούσα ποτέ εγώ να πιάσω αιωρούμενες λέξεις και να τις αποτυπώσω στο χαρτί μου με τέτοια λεπτότητα και ομορφιά. (Αν δεν σε γνώριζα ποτέ Τ. δεν θα είχα σκεφτεί να σηκώσω το κεφάλι μου για να δω μια τέτοια έμπνευση). Ίσως ξεκινήσω να δημοσιεύω κάτι από αυτά.
T.
Το καλοκαίρι αποκόπηκα απ' τη βιτρίνα. Δεν μοιράστηκα το καλοκαίρι μου και το φανταχτερό μου βάθρο πάγωσε. Δούλευα και είδα λίγο παραέξω απ' τη μύτη μου· και όταν εστίασα στην εστίαση, επιτέλους συνυπήρξα. Έμαθα τα είδη καφέ, και για τρεις μήνες συνέδεα τα πρόσωπα των ανθρώπων με καφέδες. Άρχισα και να μαντεύω πόση ζάχαρη θέλουν με τον τρόπο που με χαιρετούσαν. Ενδιαφερόμουν κυρίως για εκείνους που μάντευα λάθος, ή για αυτούς που κάθε μέρα, την ίδια ώρα, παραγγέλναν το ίδιο πράγμα. Θυμάμαι αυτήν τη διπλή βότκα x2 με πάγο και λίγο χυμό πορτοκάλι δίπλα (κάθε μεσημέρι). Μια μέρα του μίλησα, και τότε κατάλαβα γιατί του ήταν τόσο γνώριμη και οικεία η αιχμηρή αίσθηση της καθαρής βότκας. Μια μέρα δοκίμασε διαφορετικό χυμό και εγώ εκεί ήλπισα, μήπως δοκιμάσει και διαφορετικό ποτό. Η παραγγελία όμως δεν άργησε να επανέλθει στο παλιό και κλασικό της. Τουλάχιστον υπήρξε μια σπιθαμή αλλαγής, κι ας πέθανε μετά από λίγο.
Έφυγα διαφορετική από εκεί χάρη σε έναν πολύτιμο άνθρωπο. Η ψυχή του ευγενική και η παρουσία του σταθερή. Από τους ανθρώπους που σε βγάζουν από το καβούκι σου, και ας γνωρίζουν πόσο άδικος είναι ο κόσμος. Είναι σαν να σου λένε
«Τίποτα δεν θα πάει στραβά όσο παραμένεις δίκαιος με τον εαυτό σου.»
Σε ευχαριστώ, Ντ.
1:00 AM
26/08
Το καλοκαίρι κατάλαβα. Κατάλαβα τα σφιγμένα χέρια μου όταν δηλώνω χαλαρή, τα νευρικά πόδια μου όσο περιμένω καθιστή, τις παγωμένες μου παλάμες όταν είμαι ερωτευμένη και τα δακρυσμένα μου μάτια όταν μεταμορφώνομαι.
Είδα ότι αγωνιώ να αποθηκεύω τις στιγμές μου σε φωτογραφίες, σκίτσα και τόπους, για να τις κρατάω σφιχτά και για πάντα εν ζωή. Αλλά κατάλαβα ότι όσο και να προσπαθώ, θα έρθει η παλίρροια και περήφανα θα σβήσει ό,τι είχα χαράξει στην άμμο.
Ό,τι με ζέστανε με έκαψε, ό,τι με γιάτρευε με έφθειρε, και ό,τι «δεν έζησα», με έζησε αυτό. Όλα είναι εφήμερα, γι' αυτό και όμορφα. Η ομορφιά βρίσκεται στην υπόσχεση του τέλους. Σαν τελικά να αγαπάμε τη στιγμή επειδή ξέρουμε ότι σε λίγο θα φύγει. Αν είναι έτσι, ευχαριστώ το εφήμερο για τον πιο ζεστό χειμώνα μου, τα πιο αληθινά γέλια με τις φίλες μου, και τον προσωρινό μου πόνο.
Το πώς νιώθω τώρα, είναι αστείο γιατί σε λίγο θα το ξεχάσω, όπως θα ξεχάσω και αυτό το άρθρο.
Το πώς νιώθω τώρα, το έγραψα στο τετράδιό μου αλλά δεν το δημοσίευσα ποτέ.
Το πώς νιώθω τώρα, είναι εφήμερο και ας μείνει για πάντα σε αυτό το άρθρο.
just a sketch
Happy 1 year anniversary to Hearts and Happenings
-Dani
