καλό καλοκαίρι για τώρα
Σπουδαίοι ζωγράφοι μεγαλούργησαν σε περιόδους κατάθλιψης και υπαρξιακών κρίσεων. Πολλοί συγγραφείς και ποιητές μετουσίωσαν τον πόνο τους σε βιβλία, μουσική και έργα ζωής. Τα τραγούδια ακούγονται διαφορετικά όταν ο καλλιτέχνης έχει αντικρίσει κατάματα τον πόνο της ψυχής και της καρδιάς. Είναι σαν ο πόνος να εμπνέει τον άνθρωπο να δημιουργήσει, ξεκλειδώνοντας δρόμους και ζωές που αν δεν πονούσε, δεν θα έβλεπε ποτέ μπροστά του.
Πρόσφατα ξεχώρισα ένα ρητό από μια σειρά.
“Οι άνθρωποι ζουν με μια συνεχή αίσθηση του πόνου μέσα στη καρδιά τους. Αλλά οι καρδιές τους είναι ευαίσθητες στον πόνο, και αυτό κάνει την ζωή δύσκολη. Οι καρδιές των ανθρώπων είναι λεπτές σαν γυαλί.”
Έγινα 20 και μια μέρα σαν κι αυτή βγαίνω από το σπίτι για να γράψω. Περπατώντας στην παραλία, παρατηρώ πως για πρώτη φορά δεν αγχώνομαι, δεν επαναλαμβάνω στο κεφάλι μου ότι όσο περπατάω κάτι τραγικό θα μου συμβεί. ( Περίεργο.) Σε λίγο θα δύσει ο ήλιος, οι άνθρωποι απολαμβάνουν, σχεδόν ιεροτελεστικά αυτή την ήσυχη ώρα. Εγώ ξέρω ότι θέλω να γράψω. Έτσι κάθομαι σε ένα στέγαστρο με μοναδική θέα μπροστά μου τη θάλασσα. Μέσα μου πιστεύω ότι αφού κάτι με πονάει, κάτι καλό θα γράψω. Πως το χέρι μου θα κινηθεί αυτόματα και θα έχω το έμφυτο χάρισμα του συγγραφέα ή του ποιητή που είναι προορισμένος να γράψει ιστορία.
Αλλά δεν έχω τίποτα γι’ αυτό το άρθρο. Δεν κατέχω την πληροφορία, ούτε το βαθύτερο ηθικό δίδαγμα της. Δεν έχω ιδέα. Άραγε ένιωσαν ποτέ το ίδιο κενό όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες και δημιουργοί; ‘
Γιατί, αν δεν μπορείς να δημιουργήσεις μέσα από τον πόνο σου, τότε ποιο το νόημα να πονάς; Είσαι καταδικασμένος να περιμένεις μέχρι να περάσει για να μπορέσεις επιτέλους να δημιουργήσεις; Μήπως ο πόνος υπάρχει απλώς για να βιώνεται ωμός, χωρίς την εξιδανίκευση της τέχνης; Και αυτοί που αγωνίζονται να δημιουργήσουν από τον πόνο τους, μήπως δεν επέτρεψαν ποτέ στον εαυτό τους να τον νιώσουν πραγματικά;
Σταματάω να γράφω και κοιτάζω γύρω μου να καταλάβω πόση ώρα πέρασε απ’ τη στιγμή που έκατσα.
Μπροστά μου ένα ζευγάρι κολυμπάει, ένας παππούς παίζει με τον σκύλο του, τρια έφηβα κορίτσια στο διπλανό παγκάκι λένε τα δικά τους. Την ίδια στιγμή, μια ομάδα τουριστών είναι ανίκανη να πιστέψει πώς χωράει ένα ζεστό ηλιοβασίλεμα στα δεξιά τους και ταυτόχρονα η πρώτη πανσέληνος του καλοκαιριού στα αριστερά τους. Αν έδινα σε οποιονδήποτε από αυτούς το χαρτί και το στυλό μου σήμερα, νιώθω πως θα μου έγραφαν και από μια ιστορία, διαφορετική μεν αλλά γεμάτη. Είναι κάπως αστείο, το μόνο κορίτσι, εγώ, με χαρτί και στυλό, αλλά με τίποτα απολύτως να πω, τίποτα να γράψω. Εκτός από αμέτρητες ερωτήσεις.
Αν δεν έχω αναλάβει κάτι στη ζωή μου, αυτό είναι ο πόνος. Γιατί αν προσπαθώ συνεχώς να εκμαιεύσω κάτι μέσα από αυτόν, είτε τέχνη, είτε χαρά, είτε ομορφιά, είτε ενσυναίσθηση, είτε σύντροφο. Δεν θα μπορέσω ποτέ να τον νιώσω , δεν αφήνω τον εαυτό μου να πονέσει, να τον μάθω πραγματικά.
Δεν αφήνομαι να με πάρει για λίγο, μέχρι να με αφήσει. Μπαίνω εμπόδιο σε όλη μου την πορεία.
Δεν είμαι συγγραφέας, ούτε μουσικός, ούτε καλλιτέχνης. Είμαι 20 και δεν έχω ιδέα
-Dani