you can’t have your cake and eat it too
Ο πιο εύστοχος τίτλος που θα μπορούσε να βαφτίσει το άρθρο μου είναι αυτός. Ένας τίτλος που συνειρμικά με τοποθετεί μπροστά σε ένα πελώριο τραπέζι με μια μεγάλη πίτα στο κέντρο που μοιάζει αρκετή για όλους. Στέκεται τόσο περήφανα γευστική, σαν αυτά τα αψεγάδιαστα γλυκά που με δυσκολία τα τρως γιατί μοιάζουν τόσο τέλεια για να καταναλωθούν. Από μικρή ηλικία, όταν μαθαίνουμε το καλό και το κακό, και μετά το δίκαιο και το άδικο, συνειδητοποιούμε ότι μπορούμε να αρκεστούμε σε ένα κομμάτι της πίτας. Κι όμως, η ανθρώπινη φύση δεν μπορεί να σταματήσει να θέλει ένα ακόμη, ένα ακόμα κομμάτι που φαίνεται πάντα πιο γλυκό.
Αναρωτιέμαι λοιπόν, γιατί η πίτα μοιάζει πιο γλυκιά όταν ξέρεις ότι δεν μπορείς να την φας ολόκληρη; Και γιατί αυτή σε κυνηγάει παντού;
Πρόσφατα μου μίλησε η φίλη μου για τον χορό, ασχολείται επαγγελματικά πολλά χρόνια και έχοντας επενδύσει σημαντικό κόπο και χρόνο σε αίθουσες, καβαλιέρους, δασκάλους, μαθητές και μονίμως κρίσιμους αγώνες, μου αποκάλυψε την ανάγκη της να ξαναβρεί την χαμένη της αγάπη γι’ αυτόν, που τόσο είχε παραμελήσει με όλες τις υποχρεώσεις. Σκέφτεται να ταξιδέψει για να εμπνευστεί, να ξαναγνωριστεί απ’ την αρχή με την αδρεναλίνη του χορού και να αφιερωθεί σε αυτή τη βιομηχανία του ανταγωνισμού δουλεύοντας σκληρά. Ταυτοχρόνως δεν θέλει να παρακάμψει την ομορφιά της ζωής της έξω απ’ τις αίθουσες. Οι άνθρωποι της, οι σπουδές της κι’ ο εαυτός της εκτός σκηνής, είναι όλα εδώ και περιμένουν να τα επιλέξει. Η ‘‘πίτα’’ εδώ ήταν εμφανής. Οι στιγμές που την κάνουν ζωντανή μες’ τον χορό, αλλά και έξω απ’ αυτόν.
Την συμβούλεψα, μικροθυσίες, κάποιες στοιχειώδεις προσαρμογές ίσως που να την κρατούσαν ζωντανή και στις δυο επιθυμίες της.
Της είπα ότι θα γράψω ένα άρθρο γι’ αυτό, και από εκείνη τη μέρα και μετά με όποιον και να συναναστρεφόμουν η ‘‘πίτα’’ τους ήταν ορατή. Φίλοι που φοβούνται να επιτύχουν αλλά και να αποτύχουν, άνθρωποι που αναμένουν τη σωστή στιγμή να μιλήσουν μεταξύ τους που ίσως να μην έρθει και ποτέ, άλλοι που προσπαθούν να αφεθούν αλλά διστάζουν κάθε φορά που φτάνουν κοντά. Άπειροι συμβιβασμοί ανθρώπινων σχέσεων, καριέρας, και υγείας. Ποιος θα σταθεί δυνατός να θυσιάσει κάτι για να επωφεληθεί από κάτι καινούργιο; Ποιος θα σηκωθεί μια μέρα και θα φύγει χωρίς να ξανακοιτάξει πίσω; Ποιος θα σταματήσει να είναι αυτός που κουβαλάει τα βάρη των συγγενών του στις δικές του πλάτες; Κυνηγάμε και επιδιώκουμε να γινόμαστε λίγο διαφορετικοί κάθε μέρα για να ανακαλύπτουμε το ποιοι μπορούμε να γίνουμε, και χωρίς να το καταλάβουμε έχουμε φάει όλη την πίτα, μόνο για να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν ήταν τόσο γλυκιά όσο φαινόταν στην αρχή.
Αρχίζω να νιώθω πως η επιδίωξη της πληρότητας δεν σημαίνει να βρίσκουμε μόνο γλυκύτητα. Σημαίνει ότι θα χρειαστεί να πληρώσουμε για κάθε κομμάτι, να χάσουμε πράγματα που αγαπάμε για να αγαπήσουμε καινούργια, αλλά και θυσίες που ποτέ δεν υπολογίσαμε ότι θα κάνουμε. Η ‘‘πίτα’’ όμως είναι δική σου, εσύ την έχεις κατασκευάσει και κουβαλάει μέσα της κάθε λάθος σου και κάθε φόβο που δεν αντιμετώπισες. Είναι γλυκιά όταν την επιλέγεις σωστά και πικρή όταν την αφήνεις να σε κυνηγάει. Αλλά είναι η ζωή σου, και η ζωή σου είναι πάντα δική σου, με όλα τα βάρη και τις απολαύσεις της.
Θα απέχω από την λέξη ‘‘πίτα’’ για λίγο καιρό εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης της
-Dani
