Για αυτές

Οι γυναίκες του κόσμου δημιουργούν κόσμους. Οι γυναίκες του κόσμου με εμπνέουν και με κάνουν να αισθάνομαι κι’ εγώ μια από αυτές. Τις βλέπω στο σπίτι μου, στον κύκλο μου, στα μέσα δικτύωσης, μεταφοράς, έκφρασης και επιβίωσης. Μέσα στην ιστορία, στη φωνή τους και στις αναμνήσεις μου. Έχουν καταπραϋντικές ιδιότητες για την ανθρώπινη ψυχή αλλά πολλές φορές μπορούν να τη συγκλονίσουν και να την βασανίσουν. Έχουν μια αμφισημία, ένα είδος εσωτερικού πλούτου που δεν τελειώνει ποτέ. Είναι έξυπνες, δυναμικές, τρυφερές, αστείες, σέξι , καλλιτέχνιδες, επιστήμονες, επαναστάτριες και ότι άλλο μπορούν να φανταστούν.

Τις βλέπω όλες, και γράφω αυτό.

Για τις γυναίκες που ζουν μέσα στον πόλεμο, για τις γυναίκες που τον επέζησαν για να τον διηγούνται, για τις γυναίκες που πέθαναν σ’ αυτόν και έγιναν αριθμοί σε μια είδηση.

Για τις γυναίκες των πόλεων, της επαρχίας, των νησιών, των φαβελών, των γκέτο και των συνόρων που σπρώχνονται πίσω στο σκοτάδι.

Για τις γυναίκες που σπάνε κάθε αρχαίο ταμπού, για τις γυναίκες που διεκδικούν το σεξ ως δική τους πηγή χαράς, για αυτές που το ‘‘όχι’’ τους, πνίγηκε στη βία, για αυτές που το σεξ είναι ο μόχθος για ένα κομμάτι ψωμί, και αυτές που τις βάπτισαν πόρνες επειδή το απόλαυσαν. Για τις γυναίκες που ανακαλύπτουν το σεξ από την αρχή, μετά από τραύματα. Σε αυτές που ανήκουν μόνο στον εαυτό τους πριν και μετά το σεξ.

Αυτές που συγκρίνουν το σώμα τους με μια οθόνη, αυτές που κουβαλούν ουλές, που κάποτε τις ντρέπονται και κάποτε καθόλου, για αυτές που κρύβονται κάτω από φαρδιά ρούχα, για γυναίκες που το σώμα τους άλλαξε από μια γέννα ή μια αρρώστια. Και γι’ αυτές που παλεύουν με διατροφικές διαταραχές στο σκοτάδι και αυτές που προσπαθούν να ξαναμάθουν να τρέφονται με αγάπη.

Αφιερωμένο στις γυναίκες που παγιδεύτηκαν στον ρόλο της ‘‘καλής νοικοκυράς’’ και της ‘‘σωστής συζύγου’’ , σε αυτές που μεγάλωσαν ως κόρες με το βάρος των προσδοκιών των άλλων, στις αδερφές-προστάτιδες που παραμέρισαν τα θέλω τους, σε αυτές που φροντίζουν ηλικιωμένους γονείς ξεχνώντας τη δική τους ζωή. Αφιερωμένο σε αυτές που τόλμησαν να σπάσουν τους οικογενειακούς δεσμούς που τις έπνιγαν.

Ακόμη για εκείνες που παλεύουν για μια καριέρα σε ένα κόσμο φτιαγμένο από άντρες, που διεκδικούν ίσο μισθό για ίση εργασία, ή που τις προσπέρασαν σε μια προαγωγή επειδή έγιναν μάνες, γυναίκες που υπέστησαν παρενόχληση στο χώρο εργασίας και γυναίκες που ξεκίνησαν από το μηδέν και έχτισαν αυτοκρατορίες.

Γυναίκες που ερωτεύονται γυναίκες, γυναίκες που ερωτεύονται άντρες, γυναίκες που δεν ερωτεύονται κανέναν, γυναίκες που γεννήθηκαν σε λάθος σώμα και χρειάστηκαν να πολεμήσουν για το αυτονόητο όνομα τους, γυναίκες που έχασαν την οικογένεια τους για να βρουν την ελευθερία τους. Γυναίκες που ζουν τη σεξουαλικότητα τους με πάθος, ένταση και αλήθεια.

Σε όσες έμαθαν να κρύβουν τις μελανιές κάτω από το μέικ απ και το χαμόγελο, σε όσες ζήτησαν βοήθεια και συνάντησαν κλειστές πόρτες, γυναίκες που δεν πρόλαβαν να φύγουν και τελικά δεν πρόλαβαν να ζήσουν,

σε όσες δολοφονήθηκαν γιατί ‘‘χάλασε η φάση’’ ή ‘‘ήταν κακιά στιγμή’’. Γυναίκες που έφυγαν με το κεφάλι ψηλά και δεν επέστρεψαν ποτέ και γυναίκες που η απουσία τους είναι μια μόνιμη πληγή στην κοινωνία μας.

Για τις καλλιτέχνιδες της μόδας, του θεάτρου, του χορού, της όπερας, της ζωγραφικής και του τραγουδιού. Τους είπαν πως η τέχνη είναι ‘‘χόμπι’’ και όχι επάγγελμα. Για τις καλλιτέχνιδες που είδαν ιδέες τους να κλέβονται από άντρες συναδέλφους. Για αυτές που τις ανάγκασαν να αλλάξουν πρόσωπο, σώμα και φωνή. Τις γυναίκες που αντικαταστάθηκαν μόλις τόλμησαν να γεράσουν. Και αυτές που έφτιαξαν ιστορία μέσω της τέχνης τους.

Σε αυτές που άκουσαν ‘‘πάχυνες λίγο, πρόσεχε’’, ‘‘ντύσου λίγο πιο σεμνά’’, ‘‘για ποιόν στολίζεσαι έτσι’’, ‘‘εσύ τι περιμένεις, περνάν τα χρόνια’’. Ή που τις είπαν ‘‘γεροντοκόρες’’, ‘‘αγοροκόριτσο’’, ‘‘τι θα πει ο πατέρας σου αν σε δει έτσι’’, ‘‘κακή νοικοκυρά’’, ‘‘εγώ στην ηλικία σου..’’, ‘‘καλά σου έκανε’’. Σε αυτές που ένιωσαν το βλέμμα μεγαλύτερων αντρών πάνω τους πριν καν καταλάβουν το σώμα τους.

Για τις γυναίκες που πάλεψαν για τις γυναίκες του σήμερα. Για τις γυναίκες που σπουδάζουν και ονειρεύονται. Για τις γυναίκες που μεγαλώνουν παιδιά μόνες τους. Για αυτές που προσπαθούν.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΧΉΤΡΙΕΣ, που είδαν τα μαλλιά τους στο πάτωμα και συνέχισαν να κοιτάζονται στον καθρέφτη. Που φόρεσαν μαντίλια, περούκες ή τίποτα απολύτως και ας ήταν κάποιες ακόμα κορίτσια. Που ακρωτηριάστηκαν για να κερδίσουν τη ζωή, που η θηλυκότητα τους δεν ορίστηκε ποτέ από ένα στήθος ή μια τούφα μαλλιά. Για τις μαχήτριες που έχασαν τη μάχη, και για αυτές που έγιναν σύμβολα ελπίδας για όλες τις υπόλοιπες.

Γιατί όλες αυτές οι γυναίκες δεν είναι ‘‘κάποιες άλλες’’. Όλες αυτές οι γυναίκες κατοικούν μέσα μου. Και όταν κοιτάζομαι στο καθρέφτη τις βλέπω.

Είμαι εγώ, είσαι εσύ, είμαστε εμείς.

No flowers

-Dani